Minęło już 71 lat. Trudna rocznica tragicznego powstania.

Komentarze

2 odpowiedzi na “Minęło już 71 lat. Trudna rocznica tragicznego powstania.”

1. 

   2 sierpnia, 2015

   Bartosz B.

   Całkiem nieźle to ująłeś. Tak samo, jak zachłystanie się (rzekomym?) heroizmem powstańców często w Polsce prowadzi do blokowania wszelkich sugestii, jakoby Powstanie mogłoby być widziane krytycznie (to, zdaje mi się, taki generalny problem debat o własnej historii w tej mojej tzw. ojczyźnie, gdzie jakakolwiek krytyka jest zaraz interpretowana jako niepolska, zdradziecka itp. – patrz debaty o Jedwabnem czy chociażby reakcje na film Pokłosie), tak i sprowadzanie Powstania do poziomu ludobójstwa jest przesadą. Prawda leży gdzieś pośrodku. Swoją drogą, przypomina mi to też dyskusje między Katolikami a ateistami, gdzie jedni drugich obrzucają błotem (pamiętam taką na Twoim profilu fejsbukowym) i gdzie ja, agnostykiem będąc, stoję obok i kręcę głową, nie rozumiejąc obu stron. I na tym chyba skończę, bo tak idąc skojarzeniami dojdę w pewnym momencie do Wielkiego Wybuchu albo jakiegoś innego mało spokrewnionego z Powstaniem tematu 😉

   Odpowiedz
   1. 

      3 września, 2015

      Ariel Rashed

      U mnie jak zwykle wszystko z opóźnieniem, ale ostatnio wzrasta mi motywacja by ożywić stronę. Dużo się dzieje. Do rzeczy! Cieszę się, że podzielasz moją opinię. Przede wszystkim bardzo, ale to bardzo nie lubię faktu, że w polityce rządzą emocje. To najgorszy doradca przysłaniający fakty, uniemożliwiający dyskusję. Wszelkie tabu, śmieszne zarzuty o obrażanie uczuć to jest hamulec wsteczny dla zrozumienia prawdy. Rzucanie też wielkimi słowami, ślepa krytyka bez chęci wysłuchania i zrozumienia drugiej strony też nie prowadzą do najlepszych wyników. Prawda jest taka, że na wojnie liczy się zwycięstwo. Oczywiście bohaterskie poświęcenie jest ważnym „paliwem” bo oznacza dobre morale armii, ale w ostateczności ma ono prowadzić do zwycięstwa, a nie zbiorowego samobójstwa. Jest coś bardzo ciekawego po stronie współczesnej polskiej prawicy. Polscy konserwatyści z czasów zaborów gardzili politycznym romantyzmem i uważali go intelektualną katastrofę narodu i przyznaję im rację. Realizm i ostrożny ogląd wobec ideologicznych nowinek to coś co w konserwatyzmie jako myśli politycznej cenię. Natomiast współczesna prawica w dużej mierze dokonała syntezy z romantycznym nacjonalizmem, mesjanizmem, fantazją literacką wielkich patriotycznych wieszczy i nabrał jakiegoś sekciarskiego kolorytu mimo pozornie silnych więzi z katolicyzmem. Tylko, że to jest katolicyzm na ludowo, taki cichy synkretyzm ze skłonnością do heterodoksji tyle, że zawsze wierny Rzymowi. No i jakoś tak wychodzi, że śmierć dziesiątek tysięcy ludzi traktuje się niemal jako ofiarę złożoną jakiemuś krwiożerczemu bóstwu. Śmierć to śmierć, moim zdaniem ma to znamiona ludobójstwa sprowokowanego nieprzemyślaną decyzją polityczną. W dodatku taką, która była na rękę Stalinowi. Churchill bowiem intensywnie naciskał na Stalina by jakoś powstańcom pomóc, ale Stalin delikatnie ustąpił gdy premier Wielkiej Brytanii wykorzystał oburzenie opinii publicznej w swoim kraju. O historii musimy dyskutować i dochodzić do prawdy, wyciągać z niej wnioski by nie popełniać tych samych błędów. Mam wielki szacunek wobec walczących, natomiast nie zgadzam się z przywódcami, którzy doprowadzili do wybuchu powstania. Niestety są to sądy post factum, łatwo mówić gdy zna się już wiele informacji, których nie musieli znać decydenci i wie się czym to się skończyło. Najtrudniej podejmować decyzje tu i teraz.

      Odpowiedz