Urzędujący premier David Cameron ma powody do zadowolenia. Jego Partia Konserwatywna zwiększyła liczbę posiadanych mandatów w Izbie Gmin i będzie mogła sprawować władzę samodzielnie. Dotychczas koalicjantem torysów byli Liberalni Demokraci pod przywództwem Nicka Clegga, którym w poprzednich wyborach udało się uzyskać na tyle dużą popularność, że stali się języczkiem uwagi, której jak widać jedna strona przeważyła ostatecznie na prawo. Jak wskazują informacje ze stron BBC i The Economist największym zwycięzcą wyborów jest lewicowo-niepodległościowa Szkocka Partia Narodowa, której sukces przypieczętował porażkę Partii Pracy i Liberalnych Demokratów. Liderzy obu wymienionych partii, a także Nigel Farage (UKIP), który nie został wybrany w okręgu Thanet South zrezygnowali z przywództwa w swoich partiach. Szkoccy nacjonaliści zdobyli niemal wszystkie mandaty, a jeden z nich przypadł najmłodszej od 20 lat osobie, która została wybrana do parlamentu, w dodatku kobiecie.
Być może David Cameron mimo swojego zwycięstwa nawiąże współpracę z SNP ze względu na konieczność przeprowadzenia reformy administracyjnej państwa, która zapewne pójdzie w kierunku uczynienia ze Zjednoczonego Królestwa federacji Anglii, Szkocji, Walii i Irlandii Północnej. Przed obecnym premierem i jego partią stoi też konieczność rozpisania referendum o dalszej przyszłości kraju w strukturach Unii Europejskiej, które było obietnicą w zamian za zwycięstwo w tegorocznych wyborach.
Laburzystom nie udało się pokonać partii rządzącej mimo, że ta próbowała odebrać jej wyborców programem One Nation Labour nawiązującym do tradycyjnej polityki konserwatystów one-nation conservatism zapoczątkowanej przez premiera Benjamina Disraeliego. Ten konserwatywny program odwoływał się jednocześnie do solidaryzmu społecznego i czynił z Partii Konserwatywnej ugrupowanie ponadklasowe, zainteresowane reformami na rzecz poprawy sytuacji uboższych warstw społeczeństwa oraz demokratyzacji. Disraeli sprzeciwiał się szczególnie polityce liberalnego premiera Gladstone’a, który opowiadał się za nieinterwencją państwa w gospodarkę i bardzo oszczędną polityką wydatków. Zerwania programowego z tradycją doszło dopiero podczas przywództwa Margaret Thatcher, której bliżej było właśnie do XIX-wiecznego polityka Liberal Party niż Disraelego. Obecnie urzędujący premier słynie zaś z ambitnego reformatorskiego zacięcia, a władzę zdobył dzięki koncepcji programowej pod nazwą Big Society, która miała z jednej strony pozwolić na poprawę sytuacji budżetu państwa, wprowadzić oszczędności, a jednocześnie pobudzić społeczeństwo obywatelskie do większej aktywności. Mimo iż David Cameron twierdził, że najbliższym mu ojcem konserwatyzmu jest prosocjalny Benjamin Disraeli to program „Wielkiego Społeczeństwa” krytykowany był jako mutacja thatcheryzmu. Nie zmienia to jednak faktu, że rząd nadal finansował szkoły, ale robił to chętniej wówczas gdy zarząd nad nimi przejmowała lokalna społeczność. Nie obeszło się też bez ostrych cięć, które wzbudzały krytykę i sprzeciw. Mimo, a może właśnie dzięki polityce oszczędnościowej gospodarka brytyjska zachowywała się całkiem przyzwoicie na tle starych krajów Unii Europejskiej, nie licząc rosnących w potęgę Niemiec pod przywództwem Angeli Merkel.
Za największego przegranego może się uważać Nigel Farage i jego Partia Niepodległości Zjednoczonego Królestwa. UKIP zdobyła prawie 13% głosów w skali kraju. Jednak system first-past-the-post czyniący wygranym tego, kto zdobył względnie największą liczbę głosów zrobił swoje. Uniemożliwił zdobycie przez tą partię prawicową dążącą do wystąpienia Wielkiej Brytanii z UE więcej niż jednego mandatu, który przypadł zresztą byłemu członkowi Partii Konserwatywnej, Douglasowi Carswellowi. Zaznaczyć trzeba, że Carswell był już wcześniej zwycięzcą w okręgu Clacton właśnie jako polityk torysów. Cieszył się więc zaufaniem tego bardzo przychylnego konserwatystom okręgu.
To także wielka porażka dla Liberalnych Demokratów i jej lidera Nicka Clegga, który jeszcze dotychczas był wicepremierem w konserwatywno-liberalnym rządzie. Po takich porażkach jak próba zmiany systemu wyborczego na bardziej sprzyjający małym partiom lub przekształceniu Izby Lordów w bardziej demokratyczną izbę wyższą, wyborcy odrzucili liberałów jako alternatywę. Stali się oni przystawką dla konserwatystów i Szkockiej Partii Narodowej, które odebrały im mandaty (49) w okręgach wcześniej zwycięskich dla „pomarańczowych”.
Dodaj komentarz